Afscheid Wim Teeuw door Wim de Louw

  • 30 juli, 2019

                Afscheid Wim Teeuw.

In november is het 40 jaar geleden dat ik met mijn gezin naar Hoorn verhuisde. Daarvan ken ik Wim 39 jaar. Wij zochten een tennisclub en omdat de tennisverenigingen in Hoorn vol zaten belandden we in Midwoud. Met veel plezier.

Maar toen er mogelijkheden kwamen in de Grote Waal zijn we overgestapt naar Tennisvereniging de Hulk en hebben we ons beiden beziggehouden met de organisatie bij die club. We speelden daar met elkaar competitie en zaten in het bestuur en Wim daarnaast nog in diverse commissies. Want Wim was heel handig en heeft veel zaken van- en aan elkaar gelast. Als dank voor het vele verrichte werk werden wij beiden erelid en pronken onze namen in de kantine op een grote spiegel met de diverse ereleden. Helaas komt daar voor Wim nu een klein kruisje achter met een datum.

Vanwege onze achtergrond heeft TV de Hulk mij gevraagd om, samen met enige leden van het huidige bestuur, de vereniging hier te vertegenwoordigen en iets te zeggen.

Wim was een gevoelsmens, positief ingesteld, hield van goede onderlinge verhoudingen en deed er alles aan die verhoudingen minstens in stand te houden en liever nog…te verbeteren.

Hij had de unieke kwaliteit om zaken die gevoelig en moeilijk lagen op een dusdanige manier te presenteren of te verwoorden waardoor hij bij voorbaat de angel uit het probleem haalde en het probleem beheersbaar maakte. Ook als het zijn eigen gezondheid betrof was hij trouwens een meester in het relativeren.

Wim probeerde altijd rekening te houden met de gevoelens van anderen. Een voorbeeld:

Toen de relatie met Ina echt intensief werd kwam via Ina het fenomeen bridgen in zijn leven. Ina was hier min of meer aan verslaafd en is daar ook echt goed in. Wim niet…en hij heeft mij wel eens verteld dat hij bridgen eigenlijk ook niet leuk vond. Maar als hij dan toch moest bridgen dan maar met iemand die voor hem vertrouwd was. Dus Wim ging op een bridgeclub in Wognum en had een bridgepartner nodig en hij had besloten mij hiervoor te vragen. Normaal vraag je dan iemand rechtstreeks maar zo werkte het niet bij Wim. Hij vroeg eerst aan Mary mijn vrouw of die het goed vond dat hij mij hiervoor ging vragen.

Die vond het goed en zo reden we om- en- om iedere donderdagavond naar Stam in Wognum. Wim, Ina en ik.

Dat hebben we 2 jaar gedaan totdat Wims tia…zoals hij zijn probleem met zijn hoofd noemde maakte dat onverwacht een belangrijke kaart verscholen achter een andere kaart zat of zelfs op de grond lag. Dat gaf zo veel praktische problemen dat Wim zelf aangaf dat het beter was om op competitieniveau te stoppen.

Heel jammer maar heel verstandig….en helemaal in Wim’s stijl.

En plotseling zijn dit vanaf nu allemaal herinneringen. Herinneringen die door mij…en met mij, daar ben ik heilig van overtuigd…vele anderen, gekoesterd zullen worden als herinnering aan een fantastisch mens…Wim Teeuw.